عقده

ای ساربان کجا؟ لیلای من چرا؟

oghde — Tue, 15 Jul 2008 20:15:52 GMT

نمی‌دانم، شاید تصمیم برای ندیدنت، لااقل حالا و این‌گونه ندیدنت، اشتباه باشد. شاید حتی بعداً پشیمان شوم. (این‌جا می‌نویسم که یادم بماند.) شاید فکر کنی که بی‌رحم شده‌ام یا هر چیز دیگر، اما به‌گمانم این‌طور درست‌تر است. باید یاد بگیریم که با دل‌تنگی‌های‌مان کنار بیاییم. بعضی چیزها را باید بپذیریم حتی اگر دوست نداشته باشیم. این «باید» خیلی مهم است، این «کنارآمدن». حالا، بعد از یک سال، هم من و هم تو می‌دانیم، فهمیده‌ایم، لمس‌کرده‌ایم که چیزی تمام نمی‌شود، فراموش نمی‌شود. باید یاد بگیریم که با خاطرات‌مان «زندگی» کنیم. «فراموش‌کردن» تلاش بیهوده‌ای است. خاطره‌ها، حالا، بخشی از وجود ما هستند. نمی‌توانیم انکارشان کنیم.

در لاموزیکا دیالوگی هست که در آن مرد می‌گوید: «بعضی ... لحظه‌ها روشن‌تر از باقی لحظه‌ها به یاد آدم می‌مونن ... فکر می‌کنم اون چیزی که پشت اون لحظه‌هاست همون‌قدر مهمه که ... آدم هیچ وقت نمی‌تونه بگه.» این لحظه‌ها و آن‌چه پشت آن‌ها است را نمی‌شود «انکار» کرد. باید در خودمان حل‌شان کنیم و بپذیریم‌شان. هر چند که دردشان را نیز به‌ناچار باید تحمل کنیم و مثل زن نمایش لاموزیکا به دنبال جواب این سوال بگردیم: «چی کار می‌تونیم بکنیم که این ... خاطره‌ها ... کم‌تر دردآور باشن؟» و واقعاً چه‌کار می‌شود کرد؟

داری می‌روی و شاید دیگر هیچ‌وقت هم‌دیگر را نبینیم. امیدوارم آن‌جا که می‌روی جای بهتری برای تو باشد. «نبودن‌»‌هایت کنار، به‌خاطر همه‌ی «بودن»‌هایت و همه‌ی آن «لحظه‌های روشن» از تو ممنونم. می‌خواهم بدانی و می‌دانی که همیشه برایت ارزش و احترام قائل‌ بوده‌ام و هنوز هم. فراموشت نمی‌کنم چرا که تو را «نمی‌توان» از یاد برد، با نبودنت اما، هرچند که سخت، ولی به‌ هر حال کنار می‌آیم. يا لااقل سعی می‌کنم که کنار بیایم. (کنار می آیم ؟! ) بعضی چیزها انگار تکرار می‌شوند. به شکل دیگری البته. چیزهایی که فکرشان را نمی‌کنی. آخر لاموزیکا را یادت هست؟

مرد: نمی‌تونم ترکت کنم.
زن: حالا دیگه از هم جدا شده‌ایم ... دیگه هیچ‌وقت، مگه تصادفی.
مرد: حتی اگه یکی‌مون رو به مرگ بود چی؟
زن: حتی اون موقع هم نه ...

[مکث طولانی. صداهای‌شان تغییر می‌کند.]

مرد: نمی‌فهمم قضیه از چه قراره. [مکث] سر و ته همه چیز قاطی شده ... چی‌کار می‌تونیم بکنیم که من و تو ... داستان‌مون [لب‌خند می‌زند.] ... یه‌وقت غیبت نزنه!

[سکوت]

زن: جوابش اینه ... هیچ‌چی ... هیچ‌ کاری نکن ... که خلقش کنی.
مرد: بذاریم در نهان، در تاریکی پا بگیره.
زن: آره
مرد: مثل آدم‌هایی که شرایط از هم جدا نگه‌شون می‌داره؟
زن: آره ... به‌م نگاه کن، من الان تنها زنی هستم که برای تو ممنوع شده‌ام.

[سکوت طولانی]

مرد: باز هم هم‌دیگه رو می‌بینیم؟
زن: نمی‌دونم.
مرد: اما اگه، یه دفعه دیگه، تو و من ...
زن: اون‌وقت احتمالاً خواهیم مرد ...
مرد: چی می‌شه؟
زن: کِی؟
مرد: حالا. شروع می‌شه یا تموم می‌شه؟
زن: کی می‌دونه ...

مستی و مستوری

oghde — Mon, 30 Jun 2008 21:36:40 GMT

آنها که تا به حال در عمرشان زیر باران پیاده راه نرفته‌اند هرگز عاشق نشده‌اند. و من دِلم برای پیاده‌روی پر از باران تنگ شده است. امروز از آسمان صدای دعوای ابرها می‌آمد. احساس می‌کنم در هر کنار و گوشه‌ی این شوره‌زار یاس چندین هزار جنگل شاداب ناگهان می‌روید از زمین. تنها کسانی لذت دیدن رنگین کمان را می‌چشند که تا آخرین قطره زیر باران مانده باشند.

همه چیز ساده است. به همین ساده‌گی. یک روز بارانی و یک پیاده‌رو. باور کنید عاشق شدن اصلن سخت نیست. در میان ما انسان‌هایی هستند که در آسمان مشهورترند تا در زمین. از آن دسته آدمها که خدا در گوش پیامبرش نجوا کرد: "دوستان من در دامان من‌اند و کسی غیر از من آنها را نمی‌شناسد." مستی و مستوری همزاد یکدیگرند و محبوب، هر چه را بیشتر دوست‌تر داری در پرده نگه دارد.

برای همین است که ما اسم مرشدِ حافظ را نمی‌دانیم. حضرتش فقط یکبار فاش گفت. آنهم زمانی که فاش می‌گویم و از گفته‌ی خود دلشادم. فقط همین یکبار. زبان ایشان زبان اسرار است. چون جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد.

عشق ورزیدن به معنای واقعی کلمه تجربه‌ای شاهانه است. چون همچون یک امپراتور رفتار می‌کنید. تمنای عشق تجربه‌ای گدایانه است. هرگز همچون یک گدا نباشید. جامعه می‌تواند جنایت‌کاران را ببخشد، اما هرگز یک رویا پرداز را نخواهد بخشید. این جمله‌ی اسکار وایلد سرآغاز رویاهای من است.

یاد گرفته‌ام به رویاهایم احترام بگذارم. زندگی بدون رویا خیلی سخت است. کسی که در برابر بی‌رحمی‌های زندگی حذف می‌شود رویایی برای زنده ماندن ندارد. لحظاتی هستند که از مبارزه پرهیز می‌کنیم. و بهانه‌های آرامش، بلوغ و احساس حماقت می‌آوریم. گاهی بی‌عدالتی را در چند قدمی خود می‌بینیم و خاموش می‌مانیم "و نمی‌خواهیم خود را درگیر یک نزاع بکنیم" فقط یک بهانه است.

چنین نیست. کسی که راه مبارزه را برمی‌گزیند به سوی پیروزی گام بر می‌دارد. فریادی که مخالف این ادعا را سر می‌دهد و اشتباه می‌کند، همواره به گوش خدواند خواهد رسید. اگر برادر ما رمق فریاد زدن ندارد، ما هستیم که باید این کار را برای او انجام دهیم.

لیکن چه چاره با بخت گمراه

oghde — Fri, 06 Jun 2008 08:12:20 GMT

یک سال پیش بود دیگر؛ همین روزها، یکی از روزهای وسط خرداد و یک‌روز آفتابیِ بهار بود که هوا داشت کم‌کم گرم می‌شد و همه‌چی روبه‌راه بود و هیچ ابری توی آسمان نبود و ما....ما

سال پیش بود دیگر...عصر پنج شنبه آهنگ " بخت سرکش" را برای اولین بار شنیدیم. طول موج حسی آهنگ ماند. فردا،بعد از ظهر جمعه برای اولین بار خون دماغ شدم. آدرس آهنگ را دادم. ترک 5 "محسن نامجو - یه عزیز". قرار شد بشنوی.. 6 ماه بعد در یک مصاحبه با نامجو خواندم که خودش گفته بود علی رغم آن که برخی آهنگ هام مثل - باد نوبهاری، ترنج، عقاید نوکانتی- بیشتر طرفدار پیدا کرد اما من خودم بخت سرکش را دوست دارم. خبرنگار گیر داده بود که چرا؟ نامجو اول طفره رفته بود و بعد گفته بود که چون آن را برای یک آدم حقیقی ساخته بودم ...

سالِ پیش بود دیگر؛ یکی از همین روزهای وسط خرداد، کامپیوترم خراب بود. تو یکی از خیابان های بین جردن و ولیعصر بود ، شایدم توی همان کوچه که الان به یادت آمد ! ، به این نتیجه رسیدیم که با هم گوش کردنش لذتی عجیب دارد. " غمگین نبود آهنگش، یه جوری بود. یه جور باحالی بود." خب فکر کنم "خوب" بود. همان وقتی که بعدها خواندم که یکی گفته بود: ما همه مرد جان به لب رسیده ایم. بعد دیگر تاریکی بود.... خوش بودیم و سالِ پیش بود دیگر؛ همین روزهای وسط خرداد...یعنی دقیقا 18 خرداد، دو روز بعد از چهارشنبه 16 خرداد ..در آن شب فوق العاده در خانه برادرت.

پی نوشت: خب این مطلب شخصی است. مثل همان آهنگ نامجو برای یک فرد حقیقی نوشته شده است. طبعا برای بقیه یک نوشته بی سر و ته است

پی نوشت۲: جانا چه گویم شرح فراقت

تکرار عشق

oghde — Fri, 18 Apr 2008 21:48:18 GMT

تمرین عاشقی باید باشد این، تمرین عاشقی، بار دوم که پیش میاید انسان احساس می کند که عاشقی هم بلدی می خواهد، شیفتگی تمرین دارد و شیدایی راه و رسم
و چه حس خوبی دارد زمانی که راه و رسمش را در کتابچه منابع زندگیت محفوظ احساس کنی
که فقط از آن باب مثلا معصومیت – محرکی درونی – تایید شده بیابی و برای عاشقی راه را چندان دور نبینی
که اراده کنی، که آغشته شوی
که نوک انگشت شست پایت را به خواست خود در دریای تعلق مرطوب کنی و فقط بدانی که برای غرق شدن فرصت هست

فقط بدانی

که
شاید امروز
شاید فردا
شاید این
شاید دیگری

چه زیباست که بدانی این دریا همیشه مهیاست، همینی که همه می گویند ساحلش را گم کرده اند

به بزرگی تمام آدمهای دنیا

فقط بدانی

که
عاشقی هم مثل نیایش، مثل آمرزش
راه دارد
به تعداد همه آدمهای دنیا
به تعداد تمام عاشق های دنیا
به تعداد اراده
... به تعداد تسلیم
...... به تعداد تکرار
......... به تعداد آمیزش

Time

oghde — Wed, 19 Mar 2008 09:19:46 GMT

هزار سال گذشت
تا من به شادی‌های تو رسیدم
هزار سال باید بگذرد
تا تو به غم‌های من برسی
بارانی که می‌بارید بر حوض
این را به من گفت
پاییزی که می‌بارد با برگ‌هایش
این را به تو خواهدگفت... از دیوانگی های ناتور عزیز

…به راحتی نمی‌توان درکش کرد !

oghde — Mon, 25 Feb 2008 21:52:18 GMT

آمد روبرویم ایستاد چشم‌هاش را بست بعد پلکش را آرام باز کرد و نگاه دوخت به بالا؛ سفیدی چشم‌هاش از سفیدی برف‌ها یک‌دست‌تر و سبک‌تر بود. بعد سیاهی چشم‌هاش را دوخت به من. گفت دوستم داری هنوز؟ گفتم همیشه دوستت داشته‌ام. گفت فقط وفقط مرا دوست داری؟ گفتم فقط و فقط تو را دوست دارم. گفت دروغ می‌گویی. گفتم راست می‌گویی.
آن‌وقت راهش را کشید و رفت. برف‌های ترد زیر پایش مثل جویدن بیسکوییت صدا می‌داد. حالا من ایستاده‌ام اینجا. منتظر دختری که درک کند یک عاشق دوست ندارد هرگز روی حرف معشوقش حرفی بزند. این مساله‌ی خیلی مهمی است که دخترها به راحتی نمی‌توانند درکش کنند. عاشقی که دوست دارد وقتی معشوقش می‌گوید دروغ می‌گویی، دروغ گفته باشد.

پوریا عالمی - این داستانک را تقدیم می‌کنم به نفر بعدی!

ترک تو

oghde — Tue, 05 Feb 2008 22:39:18 GMT

گام زنان بر روي شن ها
كمر به ترك تو بستم
پايم , آنگاه كه فرو ميرفت
و بيرون مي امد در خاك رس تيره
بر آن شدم تو را از خود بيرون كنم
توئي كه چون سنگي گران
فرو ميبريم به زمين
گام به گام :

بودن بي تو راانديشيدم
كندن ريشه هاي تو را
و رها كردنت در باد را …. پابلو نرودا

Leonardo Dining Table

oghde — Wed, 09 Jan 2008 21:25:01 GMT

میز و صندلی ِ دیگری دیده بودید که اینقدر ساده و دلنشین و با شیطنت مفهوم عشق و صمیمیت را برساند ؟
این سِت توسط سه طراح فرانسوی به نام های Clerc Bertrand + Olivier Gregoire + Matthieu Plantrou طراحی شده.
در دنیای طراحی یک اصل پایه ای و کلاسیک هست که می گوید Form Follows Function - کپی رایت برای جناب لویی سولیوان - برای این عکس در وب سایت مربوطه توضیح تاثیرگذاری نوشته شده به این شرح:
Form doesn't Follow Function, It Follows the Feelings.

کپی رایت از وبلاگ ژرفا http://www.depthlog.com

First Snow*

oghde — Thu, 20 Dec 2007 09:51:18 GMT

« وقتی جوان هستی شُهرت آن روشنایی عظیم و سفیدی است که به طرفش می روی. فکر می کنی یک روز می روی آن بالا اسکار می گیری و خوشبخت می شوی . ولی من در 28 سالگی فهمیدم که این طور نیست. آن چیزهایی که می گویند خوشبختتان می کند جواب نمی دهد. نه آدم‌های دیگر نه موفقیت و نه تاییدشان . تنها چیزی که ارزش این را دارد که داشته باشی تنها چیزی که دوام می آورد این فرایند است که همان کاری را انجام بدهید که می خواهید. این هم با سخت ترین بخشش** شروع می شود یعنی اینکه بفهمی واقعا چه میخواهی . موقعی که به این پی ببری احتمالا دیگر نمی توانی مهره ای در بازی یک آدم دیگر باشی. »

جرج کلونی ِ کبیر

پ.ن : به همه کسانی که برای فهمیدن ، سخت بخشیده اند...

** رفیق عزیز متوجهی که ، گفته است سخت ترین بخشش ...

* خدا قسمت همه تان بکند که اولین برف یکی از سالهای زندگی تان بیرون از خانه باشید و از لحظه آغازش که ریز هست و کم تا لحظه پایانش که درشت شده است و همه جا را سفید کرده ، ببینید و درک کنید.

Angel in Lebanon Restaurant*

oghde — Mon, 10 Dec 2007 04:25:26 GMT

" قلب آدم ها گاهي شکوه مي کند چرا که آدم ها مي ترسند که بزرگترين رؤياهايشان را متحقق کنند، چون يا فکر مي کنند که لياقتش را ندارند و يا اينکه نمي توانند از عهده آن برآيند. ما قلب ها از ترس مي ميريم. تنها از انديشيدن به عشق هاي مدفون شده و يا لحظاتي که مي توانستند خيلي زيبا باشند و نبودند يا گنج هايي که مي توانستند کشف شوند ولي براي هميشه در زير خاک مدفون ماندند چون اگر هريک از اين اتفاق ها بيفتد ما رنج وحشتناکي مي کشيم. «قلب من از رنج کشيدن مي ترسد» *** هميشه به قلبت بگو: «که ترس از رنج از خود رنج بدتر است» (تاريکترين لحظه شب لحظه قبل از طلوع آفتاب است) " . پائولو کوئيلو